Sardor har kuni ertalab bir xil bekatda avtobus kutardi. Bekatning tepasida zang bosgan eski soat osig‘liq turardi. Uning millari bir necha yildan beri sakkizdan o‘n besh daqiqa o‘tgan joyda qotib qolgan edi.an
Sardor bu soatga qarashni yaxshi ko‘rardi. Ishga shoshayotgan odamlar bilagidagi soatiga yoki telefoniga tikilar, faqat u tepadagi ishlamaydigan soatga qarardi.
Uning hayoti ham shu soatga o‘xshab bir joyda to‘xtab qolgandek edi. Yigirma sakkiz yoshga kirgan, lekin hanuz o‘zi istagan ishni topmagan, ota-onasining eski uyida yashar, har kuni yoqtirmaydigan korxonasiga qatnardi.
Bir kuni avtobus odatdagidan ham kechikdi. Odamlar asabiylashib, taksi to‘xtata boshladi. Sardor esa bekat chetidagi o‘rindiqda yolg‘iz o‘tirgan cholni payqadi. Chol qo‘lida eski charm sumka ushlab turardi.
— Bolam, bu avtobus shaharning markazigacha boradimi? — deb so‘radi u.
— Boradi, ammo bugun kechikyapti.
— Odam kutishni bilsa, kechikish ham yo‘lning bir qismi, — dedi chol xotirjam.
Sardor kulimsiradi. Bu gap unga juda oddiy, hatto ma’nosiz tuyuldi.
Avtobus nihoyat keldi. Odamlar eshik tomon yopirildi. Sardor cholni chiqarib yuborish uchun chetga surildi, lekin chol avtobusga chiqmadi.
— Siz bormaysizmi?
— Yo‘q, bolam. Men kutgan avtobus bu emas ekan.
Eshik yopildi. Sardor avtobus oynasidan qaraganida chol bekatda yolg‘iz qolgan, tepadagi singan soatga tikilib turardi.