Bir yil o‘tdi.
Sardor endi korxonada yarim kun ishlardi. Qolgan vaqtini ustaxonasida o‘tkazardi. U boyib ketmadi. Muammolari ham birdan yo‘qolmadi. Ba’zi oylar buyurtma ko‘p, ba’zilarida esa juda kam bo‘lardi.
Ammo ertalab uyg‘onganida yangi kun boshlanganidan xafa bo‘lmasdi.
Bahorning yomg‘irli kunlaridan birida u yana o‘sha bekatda avtobus kutib turdi. Tepada hanuz sakkizdan o‘n besh daqiqa o‘tganini ko‘rsatib turgan eski soat osig‘liq edi.
Bekat yonida bir yigit telefon orqali kim bilandir gaplashardi:
— Hammasidan charchadim. Lekin nima qilishni bilmayman, — dedi u.
Sardor bu gapni eshitib, beixtiyor bir yil oldingi o‘zini esladi. U yigitga maslahat bermadi. Chunki ba’zan odamga nasihat emas, o‘z savolini eshitish uchun biroz sukunat kerak bo‘ladi.
Avtobus keldi. Sardor unga chiqmay, bekatda qoldi. Bugun uning shoshiladigan joyi yo‘q edi.
U tepadagi soatga yana bir marta qaradi. Keyin bekat nazoratchisidan narvon va asbob so‘radi.
— Uni tuzatmoqchimisiz? — dedi nazoratchi hayron bo‘lib.
— Hech bo‘lmasa urinib ko‘raman.
Sardor soatning zang bosgan qopqog‘ini ochdi. Ichkaridagi bir sim uzilib, mexanizm orasiga chang to‘plangan ekan. U simni uladi, tishli g‘ildiraklarni tozaladi va batareyani almashtirdi.
Bir necha soniya hech narsa sodir bo‘lmadi.
Keyin sekund mili sekin qimirladi.
Tik.
Ortidan yana bir marta.
Tak.